تیتر خبرها

گوشه چشمی به تصرف لانه جاسوسی آمریکا در ایران توسط دانشجویان خط امام


امروز ۲۹ سال از حرکت تصرف سفارت امریکا توسط دانشجویان خط امام(ره) گذشت. ۱۳آبان ۱۳۵۸ درحالی که حدود ۹ ماه از پیروزی انقلاب گذشته بود دانشجویان با تصرف سفارت امریکا اذهان عمومی دنیا را به ایران معطوف کردند. ۴۴۴ روز مهم ترین مساله کاخ سفید آزاد کردن گروگان هایی بود که در ساختمان سفارت امریکا حضور داشتند و توسط دانشجویان به اسارت گرفته شده بودند.
امروز ۲۹ سال از حرکت تصرف سفارت امریکا توسط دانشجویان خط امام(ره) گذشت. ۱۳آبان ۱۳۵۸ درحالی که حدود ۹ ماه از پیروزی انقلاب گذشته بود دانشجویان با تصرف سفارت امریکا اذهان عمومی دنیا را به ایران معطوف کردند. ۴۴۴ روز مهم ترین مساله کاخ سفید آزاد کردن گروگان هایی بود که در ساختمان سفارت امریکا حضور داشتند و توسط دانشجویان به اسارت گرفته شده بودند.
در این فاصله تاریخی از آن دوران ملت ما با فراز و فرودهای بسیاری روبه رو شده و حوادث مهمی را از سر گذرانده است. اکنون بخش اعظم جمعیت کشور ما را نسل جوانی تشکیل می دهد که در آن دوران تاریخی حضور نداشتند. اینکه این نسل درباره آن حرکت چه داوری می کنند موضوعی است درخور تامل. اما آنچه در این نوشتار مورد توجه است صرفاً نگاه این بخش از مردم ما و تفاوت های آن با دیگر نگاه ها نیست که در این باره گهگاه مطالبی گفته شده است و نکته یی است مربوط به همه نگاه ها و دیدگاه های مخالف و موافق این حرکت.
در این سالیان عمده بحث ها درباره حرکت دانشجویان خط امام(ره) که هم اکنون مردان میانسالی شده اند بر سر این بود که این حرکت درست بوده و منافع ملی ما را تامین می کرده است یا حرکتی احساسی و غیرعقلانی و نادرست بوده است.
برخی استدلال می کنند این حرکت چپ روانه بوده و موجب تحریک اذهان عمومی دنیا علیه ما شده است و برخی در مقابل بر این باورند که این حرکت ناگزیر بوده و در جهت حفظ استقلال کشور و حفظ هویت ملی لازم الاجرا بوده است.
هنوز نیز این بحث ادامه دارد و گهگاه افرادی در این باره اظهارنظر می کنند. اما نکته یی که طرفین کمتر بدان اشاره کرده اند این است که چه این حرکت درست باشد،چه نادرست واقعیت این است که در این سفارتخانه اسنادی به جامانده از ماموران امریکا به دست دانشجویان افتاد که تاکنون به صورت ۷۴ جلد کتاب مدون شده و منتشر شده است.
گرچه بحث بر سر اعتبار این اسناد هم یکی از موارد اختلاف نظر میان موافقان و مخالفان حرکت دانشجویان است اما آنچه مهم است اینکه هیچ کدام از طرفین به محتوای این اسناد در این سال های دراز توجهی نکردند. درحالی که این اسناد حتی اگر ناقص هم باشد به هرحال بخشی از سیاست ها و روش ها و تکنیک های سیاستمداران امریکایی را نشان می دهد. یا حداقل با تبیین و تامل روی آنها می توان به شناخت دقیق تر و هوشیاری بیشتری نسبت به این ابرقدرت دست یافت.
ما شاهدیم که معمولاً دولت های بزرگ دنیا اسناد محرمانه خود را پس از گذشت چند دهه برای عموم منتشر می کنند. درحالی که این بخش همه اسناد آنها نیست. در عین حال همین آثار منتشره پس از سه دهه نیز مورد کنکاش و دقت نظر صاحبنظران قرار می گیرد تا به شناخت بهتری از عملکرد گذشته آنها دست یابیم.
اما اسناد به دست آمده در سفارت امریکا در ایران اسناد سوخته و تاریخ گذشته نبود بلکه اسنادی بود که مورد استفاده کارکنان سفارت و جزء بایگانی زنده آنها بود. در آن زمان تنها استفاده یی که از این اسناد شد برخورد با دولت موقت بود که فضای جامعه را در برگرفت. درحالی که اسناد به دست آمده صرفاً به این مورد محدود نمی شد و درباره بسیاری افراد دیگر در این اسناد سخن رفته است. از ارتباطات آنها با افراد سفارت در این اسناد مطالبی به چشم می خورد. اطلاعات ذی قیمتی نیز از حاکمیت قبل از انقلاب و نقش امریکاییان در آن زمان در ایران و حتی درباره سایر کشورهای منطقه و جهان که به نحوی با سیاست های امریکا مرتبط بوده اند وجود دارد.
منظور از این نکته این نیست که همه اسناد مزبور مطابق با واقع است بلکه حتی اگر نادرست هم باشند بیشتر لازم می آید تبیین و تجزیه و تحلیل شوند.
امروز شاهدیم کشورهای خارجی در قالب تفاهمنامه یا موافقتنامه یی با دولت ایران به ایران می آیند و در حفاری مناطق تاریخی و باستانی سرزمین ما فعال می شوند تا با کشف و ضبط برخی آثار پیشینیان و مطالعه و دقت روی آنها به روش ها و منش های مردم باستان پی ببرند و گوشه یی از تاریخ گذشته را کشف کنند. در حالی که ما خودمان به این آثار و اشیای خودمان چندان بهایی نمی دهیم و از نتایج تحقیقات آنها بهره می گیریم. بی جهت نیست با کمال تاسف می بینیم برخی از این آثار که متعلق به ملت ایران است در موزه های سایر کشورها نگهداری می شود.
چند روز گذشته رئیس جمهور تانزانیا هنگام بازدید از تخت جمشید به این واقعیت تلخ اشاره کرد و از اینکه ایرانیان خود معرف سرزمین و این آثار تاریخی منحصر به فرد خود نیستند و این امر به دست خارجیان صورت می گیرد اظهار تاسف کرد.
همین بی توجهی و بی مهری را که نسبت به اسناد و اشیای تاریخی گذشته دور خود داریم نسبت به تاریخ معاصر نیز روا داشته ایم. به راستی چرا هیچ محققی و پژوهشکده یی اعم از موافق یا مخالف تصرف لانه جاسوسی به این اسناد به دست آمده گوشه چشمی از سر لطف نمی کنند و با تحقیق و پژوهش این اسناد را که سرمایه یی ملی و متعلق به مردم ایران است بررسی نمی کنند تا حداقل نسبت به همین ابرقدرتی که امروز ما را تهدید می کند با شناخت واقعی تر و مستند تر و با هوشیاری بیشتر عمل کنیم؟ چرا ما (اعم از همه نگرش ها) همواره در پی اثبات حق یا باطل بودن چیزی هستیم و به آنچه هست و می تواند بهتر باشد، نمی اندیشیم؟
چرا همواره در سیاه دیدن یا سفید دیدن پدیده ها مانده ایم. درحالی که در همین اسناد می بینیم امریکا در حالی که رژیم شاه را تایید و از آن رسماً حمایت می کرد همزمان تلاش می کرده است با مخالفان و منتقدان شاه ارتباط گرفته و با آنها وارد بحث و گفت وگو شده و از نظرات آنها مطلع شود.حتی یا زمانی که دولت امریکا از رژیم شاه فاصله گرفت و اجباراً انقلاب ایران را به رسمیت شناخت باز از طریق ارتباط گیری با جناح های منتقد نظام جمهوری اسلامی می کوشد اختلافات موجود را شناسایی کرده و از آنها به نفع خود بهره برداری کند.

مهدی سبزواری

درباره ی سید محمد هاشم پوریزدانپرست

دانشجویان مسلمان پیرو خط امام تسخیر لانه جاسوسی

مطلب پیشنهادی

کارتر هنگام امضای بلوکه کردن اموال ایران

سه دهه تحریم علیه جمهوری اسلامی ایران

سه دهه تحریم علیه جمهوری اسلامی ایران داریوش ابوحمزه در اين نوشته به مروري اجمالي …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *