تیتر خبرها
خانه / بخش 6) آمریکا و نظام سلطه / 6)2) نهضت جهاني اسلام / 6)2)4)بيداري اسلامي در كشورهاي اسلامي / راشد الغنوشی: جریان‌های «سكولار» از رقابت سیاسی با اسلامگراها در هراسند

راشد الغنوشی: جریان‌های «سكولار» از رقابت سیاسی با اسلامگراها در هراسند

 رهبر جنبش اسلامی النهضه تونس در مصاحبه با یك روزنامه فرامنطقه‌ای عرب زبان بااشاره به حضور قدرتمند این جنبش در عرصه سیاسی گفت: برخی از جریان‌ها و جناح‌های چپگرا و سكولار كشور از فعالیت مجدد النهضه واهمه دارند. شیخ راشد الغنوشی كه رهبری جنبش اسلامی النهضه تونس را بدست دارد، در دوره زمامداری “حبیب ابو رقیبه ” پنج سال به زندان و یكبار به زندان ابد محكوم شد. پس از آن در زمان زمامداری “زین العابدین بن علی ” دیكتاتور پیشین تونس به دوبار زندان ابد محكوم شد. در ابتدا بورقیبه به الغنوشی اجازه فعالیت در كشور را داد، اما وقتی از ماهیت فعالیت‌های وی و جنبشش آگاه شد، فعالیتش را منع كرد. غنوشی یكبار در سال 1981 به شكل معجزه آسایی از مرگ نجات یافت و در سال 1989 مجبور به ترك تونس شد و بیش از 22 سال دور از وطن و در تبعید بسربرد و بالطبع در طول این مدت نتوانست دیداری از وطن داشته باشد و بازگشت به تونس برای وی جز در 29 ژانویه سال جاری و پس از سرنگونی رژیم بن علی میسر نگردید. منزلش در یكی از مناطق پیرامونی پایتخت قرار دارد و هر روز افراد بسیاری برای دیدار او به خیمه‌ای می‌آیند كه در حیاط و باغچه خانه‌اش برای بازدید كنندگان نصب شده است. متن كامل مصاحبه روزنامه الشرق الاوسط با راشد الغنوشی در اختیار كاربران قرار می‌گیرد. *آیا فكر می‌كردید، رژیم بن علی به این سرعت سقوط كند؟ الغنوشی: در واقع لحظه‌ای در سقوط رژیمی كه بر سركوب سیاسی و خفه كردن صدها در گلو و در نطفه خفه كردن هرگونه فعالیت تونسی‌ متمركز بود، تردید نداشتم. این احساس بسیار قوی در وجودم بود كه تغییر رژیم در تونس فقط از طریق یك انتفاضه امكان پذیر است،‌ اتفاضه‌ای كه به شكل بمبی قدرتمند به روی دیكتاتوری بن علی و همسرش منفجر شود. بارها در مورد اوضاع سیاسی تونس نوشته و یادآوری كرده بودم، حوادثی كه در مناطق “حوض المنجمی ” و پس از آن در “بن قردان ” هم‌مرز با لیبی روی دارد، نشانگر رو به پایان بودن رژیم بن علی است. *با این حال رژیم بن علی پس از آن حوادث باز به حیات خویش ادامه داد؟ الغنوشی: درست است كه به حیات خود ادامه می‌داد، اما این حیات، حیاتی بیمارگونه بود و آن انفجارها و اعتراض‌ها پس از آن از منطقه‌ای به منطقه دیگر سرایت كرد. *امیدی به اصلاح یا تعدیل رژیم داشتید؟ الغنوشی: با كمال تاسف من از طرق معمول و رایج راهی برای اصلاح و تعدیل رژیم نمی‌دیدم. *پس از انقلاب تونس و بعد از این كه جنبش شما دوباره اجازه فعالیت یافت، به نظر می‌رسد، برخی از جریان‌ها و جناح‌های چپگرا و سكولار كشور از فعالیت مجدد النهضه واهمه دارند، شما این ترس را چگونه تفسیر می‌كنید؟ الغنوشی: این واكنش آمیزه‌ای از ترس سیاسی و هراس انتخاباتی است. همه آن نیروها به خوبی می‌دانند، حضور جریان اسلامی در عرصه سیاسی تونس تا چه اندازه قدرتمند است و از رقابت سیاسی با این جریان در هراسند و واهمه این رقابت خود را بصورت ترس نمایان ساخته است. فراموش نكنیم كه جریان‌هایی هم درصدد هستند كه این جریان اسلام هراسی را تشدید نمایند، بویژه آن كه بر امكان بدست آوردن اكثر آرای انتخاباتی توسط النهضه و جریان اسلامگرا مانور بسیاری می‌دهند. درحالی كه باید به این نكته هم توجه داشت كه پروسه اسلام هراسی و ترساندن تونسی‌ها از اسلام از سال‌ها پیش آغاز شده و گروهی از تونسی‌ها از سال‌ها پیش از اسلام در هراسند، مثلا رژیم بن علی و دستگاه‌های تبلیغاتی و اطلاع رسانی در این زمینه فعالیت بسیاری داشتند و مدام در گوش تونسی‌ها می‌خواندند كه النهضه جنبشی تروریستی است و همین عاملی شد تا برخی جریان‌های سیاسی از اسلام و النهضه واهمه داشته باشند، درحالی كه ما در هر مناسبتی خواستار مشاركت سیاسی و همزیستی مسالمت آمیز تمام گروه‌ها و جریان‌های سیاسی تونس در كنار یكدیگر بوده‌ایم. *آیا قصد دارید، در انتخابات ریاست جمهوری شركت كنید و آیا جنبش آمادگی این را دارد كه نتایج انتخابات را هرچه باشد، بپذیرد؟ الغنوشی: خود را برای انتخابات ریاست جمهوری آینده نامزد نخواهم كرد و این تصمیم را پیش از بازگشت به تونس گرفتم و بدانید ما آماده‌ایم، نتایج انتخابات را در رژیم دموكراتیك و پاك بپذیریم و این موضوعی نیست كه جای بحث و گفت‌وگو در آن باشد، حتی اگر نتایج انتخابات به قدرت رسیدن دشمنان النهضه را رقم بزند، اما در همان حال ما به عنوان یك جامعه مدنی خواهان پذیرفتن نتایج انتخابات توسط سایر جریان‌ها بسان خود هستیم. *چند بار زین العابدین بن علی را دیده بودید و پس از آن چه احساسی داشتید؟ الغنوشی: در طول زندگیم فقط دوبار او را دیدم، او مردی بود كه نه می‌شنید و نه سخن می‌گفت. *شما هر دو دوره بورقیبه و بن علی را به عینه دیدید و آن را از نزدیك لمس كردید، چه تفاوت‌هایی میان این دو دوره ملاحظه می‌كنید؟ الغنوشی: تفاوت میان دو رئیس جمهور پیشین تونس بسیار است. حبیب بورقیبه دیكتاتور با فرهنگ و فرهیخته‌ای بود. او اجازه داد جنبش‌های كارگری و سندیكاهای قدرتمند در كشور شكل بگیرند و در دوره او جنبش اسلامی نشو نما یافت و در همان دوره بود كه موجودیت سیاسی و میدانی آن به اوج رسید. بو رقیبه اجازه داد جنبش‌های دانشجویی فعالیت كنند و به سازمان دفاع از حقوق بشر تونس و برخی از احزاب و صداهای مخالف چراغ سبز نشان داد و به مطبوعات مستقل اجازه آزادی بیان داد و پس از او هیچ روزنامه‌ای نتوانست و اجازه نیافت آن چه را كه تونس می‌گذرد، بر زبان آورد، با این كه تلاش‌های بسیاری در این باره توسط روزنامه‌های معارض صورت گرفت. در واقع بورقیبه دیكتاتور روشنفكری بود، كتاب‌های نویسندگان معروف و برجسته انقلاب فرانسه و كتاب‌های سیاسی و خاطرات آنها را خوانده بود و از تمام اوضاع كشور مو به مو با خبر بود، اما تمام این دستاوردها را بن علی یكی پس از دیگری بر باد فنا داد و از حكومت بورقیبه جز مافیا و پلیس چیزی بر جای نگذاشت. زین العابدین بن علی دیكتاتوری بود كه به هیچ كس اجازه یك كلام سخن گفتن نمی‌داد و اگر كسی سخنی بر زبان می‌آورد، باید در انتظار مجازات بود، در این اوضاع و احوال می‌توانید، تصور كنید، چه تعداد افراد می‌توانستند جرات سخن گفتن بیابند. در چنته بن علی هیچ چیز نبود، او در هیچ چیز مهارت یا شناخت نداشت، جز مهارت سركوب كه بالطبع برای اداره و مهار فرهیختگان تونسی و كسانی كه به اوضاع و احوال جهان آگاهی كامل و خواسته‌هایی داشتند كه برخلاف میل و خواست رژیم بود، كافی به نظر نمی‌رسید. *با این كه بورقیبه را دیكتاتور توصیف كرده بودید، اما از او تعریف كردید، آیا بورقیبه همان كسی نبود كه وقتی دادگاه شما را محكوم به زندان ابد كرد، خشمگین شد و درخواست تجدید نظر و حكم اعدام را علیه شما داد؟ الغنوشی: بله درست است، از حكم صادره توسط دادگاه امنیتی بسیار خشمگین شد و گفته می‌شد كه فشاری بسیاری بر دادگاه آورد تا در این حكم تجدید نظر شود و از آن زمان بود كه وی قانون را تغییر داد و حكم اعدام را از لزوم موافقت چهار قاضی به سه قاضی دادگاه كاهش داد و بر اساس آن مقرر شد، اگر از پنج قاضی دادگاه سه تن حكم به اعدام فرد داده باشند، آن حكم به اجرا درمی‌آمد و من به این ترتیب به صورتی معجزه آسا از مرگ نجات یافتم. بورقیبه در دوران زمامداریش پنج سال مرا زندان كرد و با این كه من به زندان ابد محكوم شده بودم، تصمیم گرفت مرا اعدام كند، با وجود تمام این حرف‌ها باز نمی‌توان، اقدامات او را در پیشرفت و آبادانی كشور نادیده گرفت. *شب 6 نوامبر 1987 یعنی شب انقلاب علیه بورقیبه كجا بودید؟ الغنوشی: در زندان بودم، سرم را خواسته بودند. دولت تونس جنبش النهضه را به تلاش جهت براندازی نظام متهم كرده و تقریبا تمام رهبران آن را در زندان انداخته بود، اما بن علی برای استیلا بر عرصه سیاسی تمام آن رهبران را آزاد كرد، اما وقتی به قدرت رسید، حس پلیسی‌اش به او گفت كه جنبش النهضه می‌تواند، بساط حكومت او را درهم بشكند، به همین منظور تا به قدرت رسید، یعنی در آغاز دهه نود سعی نمود، به هر قیمت ممكن جنبش را از ریشه و اساس بربكند و نابود كند. *از میان دولتمردان بن علی اگر بخواهی از كسی به نیكی یاد كنی از چه كسی نام می‌بری؟ الغنوشی: “هادی البكوش ” كه از 7 نوامبر 1987 تا 27 سپتامبر 1989 وزیر اول یا همان نخست وزیر دولت بود و از منابع موثق شنیدم كه او چه در دوره بن علی و چه در زمان بورقیبه طرفدار جنبش بود و می‌خواست جنبش و فعالیت‌هایش به رسمیت شناخته شود. او در دیدارم با بن علی در 6 نوامبر 1988 حضور داشت. در آن دیدار بن علی به من قول داد كه دستور می‌دهد، جنبش النهضه و فعالیت‌هایش در تونس به رسمیت شناخته شود، اما اندكی باید تامل و صبر داشته باشید، این آخرین دیدار من با بن علی بود. * “محمد مزالی ” نخست وزیر زمان بورقیبه چطور،‌ مگر او شخصا به شما كمك نكرد؟ الغنوشی: در سال 1981 به ده سال زندان محكوم شدم، اما در آگوست 1984 و درپی وساطت محمد مزالی از زندان آزاد شدم كه در آن زمان از نزدیكان جنبش بود، اما مزالی در آن وقت می‌خواست از جنبش به عنوان اداتی برای سركوب جریان‌ها و جناح‌های چپگرا استفاده كند و به نظر من او خواهان آزادی فعالیت جنبش و رسمیت بخشیدن به آن نبود. *دولت موقت كنونی تونس قانون عفو عمومی را صادر كرده و همانطور كه می‌دانید، اعضای جنبش از جمله بزرگترین متضررین و آسیب دیدگان دوره زمامداری بن علی هستند، مثلا رژیم بن علی در برخی موارد تمام اعضای یك خانواده را به زندان محكوم می‌كرد و برخی افراد 20 از عمر خود را در زندان بسر‌برده بودند، شما جه غرامتی را مد نظر دارید تا جبران تمام آن سال‌های زندان و آسیب‌ها و زیان‌های وارده به اعضا و طرفدران شما را بنماید؟ الغنوشی: پیش از هر چیز جنبش خواستار این است كه این عفو عمومی شامل تمام زندانیان بشود و صرفا زنداینان سیاسی را دربرنگیرد، بلكه دیگر زندانیانی كه به اتهامات واهی محكوم شده و سال‌هایی را در زندان‌ها بسربردند را نیز دربرگیرد. اطلاعاتی در اختیار جنبش است كه نشان می‌دهد، بیش از 3 هزار جوان تونسی به موجب قانون مبارزه با تروریسم كه اصلا هم قانون نبود، به زندان محكوم شدند، درحالی كه اتهام واقعی آنها ادای نماز صبح یا گشودن پایگاهی اینترنتی یا خواندن كتابی سیاسی بود، نه تروریسم. جنبش النهضه از هم اكنون خواستار بازگرداندن تمام زندانیان سیاسی برسر پست‌ها و مناصب و مشاغل پیشین‌اشان است و دولت موقت مدت زمانی را كه این افراد در زندان یا تبعید سپری كرده‌اند، را به عنوان سال‌های خدمت ایشان محاسبه نماید. جنبش معتقد است، این افراد از جمله پایه گذاران اصلی انقلاب تونس هستند و انقلاب امروز باید جبران آن سال‌های سختی را كه این افراد سپری كردند، بنماید و این موضوع باید در مورد همه و نه فقط زندانیان سیاسی اعمال شود. *جنبش چه غرامتی را طلب می‌كند؟ الغنوشی: تعیین این امر كار بسیار مشكلی است، چون برخی از رهبران حتی فرصت زندگی در كنار خانواده هم پیدا نكردند و هیچ لذتی از زندگی نبردند، نمی‌دانم دولت موقت چه غرامتی بابت جبران آن همه تحمل رنج می‌خواهد، به آنها بدهد، اما هرچه هست، این كه جنبش خواستار عذر خواهی از تمام قربانیان و بستن صفحه گذشته و تلاش برای بهبود زندگی تونسی‌هاست. راشد الغنوشی: جریان‌های «سكولار» از رقابت سیاسی با اسلامگراها در هراسند رهبر جنبش اسلامی النهضه تونس در مصاحبه با یك روزنامه فرامنطقه‌ای عرب زبان بااشاره به حضور قدرتمند این جنبش در عرصه سیاسی گفت: برخی از جریان‌ها و جناح‌های چپگرا و سكولار كشور از فعالیت مجدد النهضه واهمه دارند. شیخ راشد الغنوشی كه رهبری جنبش اسلامی النهضه تونس را بدست دارد، در دوره زمامداری “حبیب ابو رقیبه ” پنج سال به زندان و یكبار به زندان ابد محكوم شد. پس از آن در زمان زمامداری “زین العابدین بن علی ” دیكتاتور پیشین تونس به دوبار زندان ابد محكوم شد. در ابتدا بورقیبه به الغنوشی اجازه فعالیت در كشور را داد، اما وقتی از ماهیت فعالیت‌های وی و جنبشش آگاه شد، فعالیتش را منع كرد. غنوشی یكبار در سال 1981 به شكل معجزه آسایی از مرگ نجات یافت و در سال 1989 مجبور به ترك تونس شد و بیش از 22 سال دور از وطن و در تبعید بسربرد و بالطبع در طول این مدت نتوانست دیداری از وطن داشته باشد و بازگشت به تونس برای وی جز در 29 ژانویه سال جاری و پس از سرنگونی رژیم بن علی میسر نگردید. منزلش در یكی از مناطق پیرامونی پایتخت قرار دارد و هر روز افراد بسیاری برای دیدار او به خیمه‌ای می‌آیند كه در حیاط و باغچه خانه‌اش برای بازدید كنندگان نصب شده است. متن كامل مصاحبه روزنامه الشرق الاوسط با راشد الغنوشی در اختیار كاربران قرار می‌گیرد. *آیا فكر می‌كردید، رژیم بن علی به این سرعت سقوط كند؟ الغنوشی: در واقع لحظه‌ای در سقوط رژیمی كه بر سركوب سیاسی و خفه كردن صدها در گلو و در نطفه خفه كردن هرگونه فعالیت تونسی‌ متمركز بود، تردید نداشتم. این احساس بسیار قوی در وجودم بود كه تغییر رژیم در تونس فقط از طریق یك انتفاضه امكان پذیر است،‌ اتفاضه‌ای كه به شكل بمبی قدرتمند به روی دیكتاتوری بن علی و همسرش منفجر شود. بارها در مورد اوضاع سیاسی تونس نوشته و یادآوری كرده بودم، حوادثی كه در مناطق “حوض المنجمی ” و پس از آن در “بن قردان ” هم‌مرز با لیبی روی دارد، نشانگر رو به پایان بودن رژیم بن علی است. *با این حال رژیم بن علی پس از آن حوادث باز به حیات خویش ادامه داد؟ الغنوشی: درست است كه به حیات خود ادامه می‌داد، اما این حیات، حیاتی بیمارگونه بود و آن انفجارها و اعتراض‌ها پس از آن از منطقه‌ای به منطقه دیگر سرایت كرد. *امیدی به اصلاح یا تعدیل رژیم داشتید؟ الغنوشی: با كمال تاسف من از طرق معمول و رایج راهی برای اصلاح و تعدیل رژیم نمی‌دیدم. *پس از انقلاب تونس و بعد از این كه جنبش شما دوباره اجازه فعالیت یافت، به نظر می‌رسد، برخی از جریان‌ها و جناح‌های چپگرا و سكولار كشور از فعالیت مجدد النهضه واهمه دارند، شما این ترس را چگونه تفسیر می‌كنید؟ الغنوشی: این واكنش آمیزه‌ای از ترس سیاسی و هراس انتخاباتی است. همه آن نیروها به خوبی می‌دانند، حضور جریان اسلامی در عرصه سیاسی تونس تا چه اندازه قدرتمند است و از رقابت سیاسی با این جریان در هراسند و واهمه این رقابت خود را بصورت ترس نمایان ساخته است. فراموش نكنیم كه جریان‌هایی هم درصدد هستند كه این جریان اسلام هراسی را تشدید نمایند، بویژه آن كه بر امكان بدست آوردن اكثر آرای انتخاباتی توسط النهضه و جریان اسلامگرا مانور بسیاری می‌دهند. درحالی كه باید به این نكته هم توجه داشت كه پروسه اسلام هراسی و ترساندن تونسی‌ها از اسلام از سال‌ها پیش آغاز شده و گروهی از تونسی‌ها از سال‌ها پیش از اسلام در هراسند، مثلا رژیم بن علی و دستگاه‌های تبلیغاتی و اطلاع رسانی در این زمینه فعالیت بسیاری داشتند و مدام در گوش تونسی‌ها می‌خواندند كه النهضه جنبشی تروریستی است و همین عاملی شد تا برخی جریان‌های سیاسی از اسلام و النهضه واهمه داشته باشند، درحالی كه ما در هر مناسبتی خواستار مشاركت سیاسی و همزیستی مسالمت آمیز تمام گروه‌ها و جریان‌های سیاسی تونس در كنار یكدیگر بوده‌ایم. *آیا قصد دارید، در انتخابات ریاست جمهوری شركت كنید و آیا جنبش آمادگی این را دارد كه نتایج انتخابات را هرچه باشد، بپذیرد؟ الغنوشی: خود را برای انتخابات ریاست جمهوری آینده نامزد نخواهم كرد و این تصمیم را پیش از بازگشت به تونس گرفتم و بدانید ما آماده‌ایم، نتایج انتخابات را در رژیم دموكراتیك و پاك بپذیریم و این موضوعی نیست كه جای بحث و گفت‌وگو در آن باشد، حتی اگر نتایج انتخابات به قدرت رسیدن دشمنان النهضه را رقم بزند، اما در همان حال ما به عنوان یك جامعه مدنی خواهان پذیرفتن نتایج انتخابات توسط سایر جریان‌ها بسان خود هستیم. *چند بار زین العابدین بن علی را دیده بودید و پس از آن چه احساسی داشتید؟ الغنوشی: در طول زندگیم فقط دوبار او را دیدم، او مردی بود كه نه می‌شنید و نه سخن می‌گفت. *شما هر دو دوره بورقیبه و بن علی را به عینه دیدید و آن را از نزدیك لمس كردید، چه تفاوت‌هایی میان این دو دوره ملاحظه می‌كنید؟ الغنوشی: تفاوت میان دو رئیس جمهور پیشین تونس بسیار است. حبیب بورقیبه دیكتاتور با فرهنگ و فرهیخته‌ای بود. او اجازه داد جنبش‌های كارگری و سندیكاهای قدرتمند در كشور شكل بگیرند و در دوره او جنبش اسلامی نشو نما یافت و در همان دوره بود كه موجودیت سیاسی و میدانی آن به اوج رسید. بو رقیبه اجازه داد جنبش‌های دانشجویی فعالیت كنند و به سازمان دفاع از حقوق بشر تونس و برخی از احزاب و صداهای مخالف چراغ سبز نشان داد و به مطبوعات مستقل اجازه آزادی بیان داد و پس از او هیچ روزنامه‌ای نتوانست و اجازه نیافت آن چه را كه تونس می‌گذرد، بر زبان آورد، با این كه تلاش‌های بسیاری در این باره توسط روزنامه‌های معارض صورت گرفت. در واقع بورقیبه دیكتاتور روشنفكری بود، كتاب‌های نویسندگان معروف و برجسته انقلاب فرانسه و كتاب‌های سیاسی و خاطرات آنها را خوانده بود و از تمام اوضاع كشور مو به مو با خبر بود، اما تمام این دستاوردها را بن علی یكی پس از دیگری بر باد فنا داد و از حكومت بورقیبه جز مافیا و پلیس چیزی بر جای نگذاشت. زین العابدین بن علی دیكتاتوری بود كه به هیچ كس اجازه یك كلام سخن گفتن نمی‌داد و اگر كسی سخنی بر زبان می‌آورد، باید در انتظار مجازات بود، در این اوضاع و احوال می‌توانید، تصور كنید، چه تعداد افراد می‌توانستند جرات سخن گفتن بیابند. در چنته بن علی هیچ چیز نبود، او در هیچ چیز مهارت یا شناخت نداشت، جز مهارت سركوب كه بالطبع برای اداره و مهار فرهیختگان تونسی و كسانی كه به اوضاع و احوال جهان آگاهی كامل و خواسته‌هایی داشتند كه برخلاف میل و خواست رژیم بود، كافی به نظر نمی‌رسید. *با این كه بورقیبه را دیكتاتور توصیف كرده بودید، اما از او تعریف كردید، آیا بورقیبه همان كسی نبود كه وقتی دادگاه شما را محكوم به زندان ابد كرد، خشمگین شد و درخواست تجدید نظر و حكم اعدام را علیه شما داد؟ الغنوشی: بله درست است، از حكم صادره توسط دادگاه امنیتی بسیار خشمگین شد و گفته می‌شد كه فشاری بسیاری بر دادگاه آورد تا در این حكم تجدید نظر شود و از آن زمان بود كه وی قانون را تغییر داد و حكم اعدام را از لزوم موافقت چهار قاضی به سه قاضی دادگاه كاهش داد و بر اساس آن مقرر شد، اگر از پنج قاضی دادگاه سه تن حكم به اعدام فرد داده باشند، آن حكم به اجرا درمی‌آمد و من به این ترتیب به صورتی معجزه آسا از مرگ نجات یافتم. بورقیبه در دوران زمامداریش پنج سال مرا زندان كرد و با این كه من به زندان ابد محكوم شده بودم، تصمیم گرفت مرا اعدام كند، با وجود تمام این حرف‌ها باز نمی‌توان، اقدامات او را در پیشرفت و آبادانی كشور نادیده گرفت. *شب 6 نوامبر 1987 یعنی شب انقلاب علیه بورقیبه كجا بودید؟ الغنوشی: در زندان بودم، سرم را خواسته بودند. دولت تونس جنبش النهضه را به تلاش جهت براندازی نظام متهم كرده و تقریبا تمام رهبران آن را در زندان انداخته بود، اما بن علی برای استیلا بر عرصه سیاسی تمام آن رهبران را آزاد كرد، اما وقتی به قدرت رسید، حس پلیسی‌اش به او گفت كه جنبش النهضه می‌تواند، بساط حكومت او را درهم بشكند، به همین منظور تا به قدرت رسید، یعنی در آغاز دهه نود سعی نمود، به هر قیمت ممكن جنبش را از ریشه و اساس بربكند و نابود كند. *از میان دولتمردان بن علی اگر بخواهی از كسی به نیكی یاد كنی از چه كسی نام می‌بری؟ الغنوشی: “هادی البكوش ” كه از 7 نوامبر 1987 تا 27 سپتامبر 1989 وزیر اول یا همان نخست وزیر دولت بود و از منابع موثق شنیدم كه او چه در دوره بن علی و چه در زمان بورقیبه طرفدار جنبش بود و می‌خواست جنبش و فعالیت‌هایش به رسمیت شناخته شود. او در دیدارم با بن علی در 6 نوامبر 1988 حضور داشت. در آن دیدار بن علی به من قول داد كه دستور می‌دهد، جنبش النهضه و فعالیت‌هایش در تونس به رسمیت شناخته شود، اما اندكی باید تامل و صبر داشته باشید، این آخرین دیدار من با بن علی بود. * “محمد مزالی ” نخست وزیر زمان بورقیبه چطور،‌ مگر او شخصا به شما كمك نكرد؟ الغنوشی: در سال 1981 به ده سال زندان محكوم شدم، اما در آگوست 1984 و درپی وساطت محمد مزالی از زندان آزاد شدم كه در آن زمان از نزدیكان جنبش بود، اما مزالی در آن وقت می‌خواست از جنبش به عنوان اداتی برای سركوب جریان‌ها و جناح‌های چپگرا استفاده كند و به نظر من او خواهان آزادی فعالیت جنبش و رسمیت بخشیدن به آن نبود. *دولت موقت كنونی تونس قانون عفو عمومی را صادر كرده و همانطور كه می‌دانید، اعضای جنبش از جمله بزرگترین متضررین و آسیب دیدگان دوره زمامداری بن علی هستند، مثلا رژیم بن علی در برخی موارد تمام اعضای یك خانواده را به زندان محكوم می‌كرد و برخی افراد 20 از عمر خود را در زندان بسر‌برده بودند، شما جه غرامتی را مد نظر دارید تا جبران تمام آن سال‌های زندان و آسیب‌ها و زیان‌های وارده به اعضا و طرفدران شما را بنماید؟ الغنوشی: پیش از هر چیز جنبش خواستار این است كه این عفو عمومی شامل تمام زندانیان بشود و صرفا زنداینان سیاسی را دربرنگیرد، بلكه دیگر زندانیانی كه به اتهامات واهی محكوم شده و سال‌هایی را در زندان‌ها بسربردند را نیز دربرگیرد. اطلاعاتی در اختیار جنبش است كه نشان می‌دهد، بیش از 3 هزار جوان تونسی به موجب قانون مبارزه با تروریسم كه اصلا هم قانون نبود، به زندان محكوم شدند، درحالی كه اتهام واقعی آنها ادای نماز صبح یا گشودن پایگاهی اینترنتی یا خواندن كتابی سیاسی بود، نه تروریسم. جنبش النهضه از هم اكنون خواستار بازگرداندن تمام زندانیان سیاسی برسر پست‌ها و مناصب و مشاغل پیشین‌اشان است و دولت موقت مدت زمانی را كه این افراد در زندان یا تبعید سپری كرده‌اند، را به عنوان سال‌های خدمت ایشان محاسبه نماید. جنبش معتقد است، این افراد از جمله پایه گذاران اصلی انقلاب تونس هستند و انقلاب امروز باید جبران آن سال‌های سختی را كه این افراد سپری كردند، بنماید و این موضوع باید در مورد همه و نه فقط زندانیان سیاسی اعمال شود. *جنبش چه غرامتی را طلب می‌كند؟ الغنوشی: تعیین این امر كار بسیار مشكلی است، چون برخی از رهبران حتی فرصت زندگی در كنار خانواده هم پیدا نكردند و هیچ لذتی از زندگی نبردند، نمی‌دانم دولت موقت چه غرامتی بابت جبران آن همه تحمل رنج می‌خواهد، به آنها بدهد، اما هرچه هست، این كه جنبش خواستار عذر خواهی از تمام قربانیان و بستن صفحه گذشته و تلاش برای بهبود زندگی تونسی‌هاست.

درباره ی سید محمد هاشم پوریزدانپرست

دانشجویان مسلمان پیرو خط امام تسخیر لانه جاسوسی

مطلب پیشنهادی

فی ذکری القتل ضیوف الرحمن و قتل حجاج بیت الله الحرام من الایرانیین و فلسطینیین الثورییون و سایر المسلمین فی المجزرة فی بلد امن الله فی المکّة المبارکة ۶ ذی الحجة الحرام عام ۱۴۰۷ بید آل سعود و وهابیون الارهابیون العملاء الصهاینة و الامریکییون

حج فی کلام الامام الخمینی (قدس سره) 25 .فی ذکری القتل ضیوف الرحمن و قتل حجاج بیت الله الحرام من الایرانیین و فلسطینیین الثورییون و سایر المسلمین فی المجزرة فی بلد امن الله فی المکّة المبارکة ۶ ذی الحجة الحرام عام ۱۴۰۷ بید آل سعود و وهابیون الارهابیون العملاء الصهاینة و الامریکییون

حج فی کلام الامام الخمینی (قدس سره) 25 .فی ذکری القتل ضیوف الرحمن و قتل حجاج بیت الله الحرام من الایرانیین و فلسطینیین الثورییون و سایر المسلمین فی المجزرة فی بلد امن الله فی المکّة المبارکة ۶ ذی الحجة الحرام عام ۱۴۰۷ بید آل سعود و وهابیون الارهابیون العملاء الصهاینة و الامریکییون

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *