تیتر خبرها
خانه / بخش 5) جنگ تحمیلی / 5)7) مقالات / 5)7)1) دزفول شهر مقاومت / این دژ هرگز گشوده نخواهد شد (دزفول)

این دژ هرگز گشوده نخواهد شد (دزفول)

ملت ايران و دزفول عزيز و مقاوم در برابر آن ها ايستاده است و امروز هم که اين مصيبت را وارد کرده اند ، باز هم فرياد جنگ جنگ تا پيروزي از جوانان دزفولي بلند است.

امام خميني (ره):

«دزفول را فراموش نکنید»! این جمله‌ای بود که در پایگاه¬های هوایی عراق، برای خلبان¬ها درشت نوشته بودند.

دزفول دروازه خوزستان بود و خوزستان دروازه ایران. این را هم دزفولی¬ها خوب می¬دانستند و هم بعثی‌ها. از همان روزهای اول، مردم دزفول فهمیده بودند که باید بمانند، مقاومت کنند، مجروح شوند و شهید بدهند، تا شهرهای دیگر بمانند. آنها یاد گرفته بودند که چطور با یک موشک که از ناکجا آباد بر سرشان فرود می¬آید، کنار بیایند. مثل آن مادر پیری که دو تا از پسرهایش شهید شده بودند، آمده بود کوچه را آب و جارو می¬کرد. می¬گفت که دلم می‌خواهد وقتی بسیجی¬ها آمدند اینجا، ببینند که ما هنوز هستیم و پشتشان را خالی نکرده¬ایم. یا مثلاً آن روز که انتخابات ریاست جمهوری بود. شب قبلش پنج تا خمپاره زدند به شهر، فردا مردم شهدایشان را بردند سردخانه، بعد رفتند به کاندیدایشان رأی دادند، بعد شهدایشان را بردند به سمت گلزار شهدا تا بگویند نبض حیات، نبض اسلام و انقلاب هنوز در دزفول می‌زند.

اولویت¬ها برای مردم معلوم بود. راه¬پیمایی روز قدسشان را زیر موشک¬باران انجام می¬دادند. در سختی¬ها هم اصلاً اهل کوتاه آمدن نبودند. برای مقابله با عراقی¬ها، اسلحه کم داشتند. مردانه یک نارنجک می¬انداختند وسط ورق بازی چند تا عراقی و با خشاب پر برمی¬گشتند بین بقیه. شعار و تکبیر هم که چاشنی غم و شادی¬شان شده بود. مؤمن بودند، وگرنه در آن کشاکش بلا، هر کس بود از شهر می¬رفت و دنبال یک سرپناه امن. می‌گشت تا موشکی زندگی او را بر هم نزند. آن روز عراقی¬ها فکر می¬کردند به راحتی می¬توانند از این دروازه بیایند و ایران را مال خودشان بکنند. نمی¬دانستند که در آینده نزدیک، دزفول نمادی از مقاومت مردم ایران می¬شود. و افتخاری برای هر کس که از ولایت دم می‌زند طوری که آن جوان دزفولی به خنده بگوید: «خمپاره که زدند ناشکری کردیم، شد گلوله توپ. قدر توپ را ندانستیم، شد موشک سه متری، از سه متری هم به شش¬متر و از آن هم به نه متری و دوازده متری. برویم خدا را شکر کنیم تا پانزده و بیست متری نرسیده!» و راست می¬گفت؛ دزفول انواع بمباران¬ها را تجربه کرده بود. و گاهی مردم به شوخی می‌گفتند این بعثی‌ها عجب خری هستند موشک‌های دوازده متری را می‌زنند کوچة سه‌متری.

موشک به خانه¬های انتهای یک کوچه اصابت کرده بود. کوچه باریک بود و بولدوزر نمی¬توانست برود زیر آوار مانده¬ها را نجات بدهد. پیرمردی فریاد زد: «خب خانه¬های ما را خراب کنید تا کوچه باز بشود.»

دزفول برای خودش شده بود خط مقدم جبهه. اصلاً جبهه شهری، خطرناک¬تر بود. نه دشمن را می¬دیدی و نه می‌توانستی او را نشانه بگیری. فقط می¬توانستی شهرت را ول کنی و بروی یا بمانی و صبر کنی! و مردم دزفول ماندند و حماسه آفریدند. در شهر ماندند و حکایت این ماندن و استوار ماندن، در این چند خط نگنجید. در هیچ کتابی هم نمی¬گنجد، فقط وقتی به دروازة شهر رسیدی به چشم دیگری به این مردم بنگر و وقتی از آن خارج شدی یقین بدان اگر روزی از روزها عده‌ای خواستند دروازة ایران را بگشایند به برکت اهل‌بیت علیهم‌السلام از این دژ نخواهند گذشت.

امتداد :: اسفند 1385 و فروردین 1386، شماره 15 و 16

درباره ی مدیریت

مطلب پیشنهادی

شهید محمد رضا زاده علی شهیدی از دزفول

شهیدمحمدرضا زاده علی شهیدی از دزفول: «انگار دارم خفه می‌شوم، باید هر چه زودتر به آزادی برسم»

تقدیم به شهدای والامقام شهرک شهید منتظری دزفول بویژه  شهیدمحمدرضا زاده علی یک بار در …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *